|
Krien & Quirinus DE WEBSITE VAN KRIEN VAN DER MEER MET ZIJN OVERPEINZINGEN OVER DE ANTROPOSOFIE EN HET LEVEN |
|
|
|
NATUUR
MIJN MAATJE IS NIET MEER |
|
Juli 2011
Het is eigenlijk heel simpel, als er leven is dan hoort ook de dood er bij. Maar je weet nooit wanneer de dood intreed. En over de dood van mijn vogeltje schrijven is toch ook een stukje verwerking, als het ware van je afschrijven. Want ik had toch wel en sterke band met dat eigenwijze diertje wat wel Hollandse andijvie maar geen Spaanse andijvie wilde, en nooit van voedsel ad wat op de grond lag.
Maandag 27 juni werd ik wakker 06.00 uur en mijn vogeltje lag op de grond en bewoog nog maar was duidelijk bezig met de doodstrijd. Ik heb nog een bakje water op de grond neergezet maar dat mocht niet baten want 06.30 uur bewoog mijn vogeltje niet meer, de dood was ingetreden. Eigenlijk zag ik het al een weekje aankomen, hij zat op de stok van de kooi in elkaar, hij zat er niet meer gewoon fris bij. Heb ik net een artikeltje voor REAKTIE voor het zomernummer geschreven over mijn: “huisdiertje en toch niet alleen” en dan overlijd het diertje twee maanden later. Maar eigenlijk heb ik mijn parkiet toch lang bij mij mogen houden want hij is ruim 10 jaar oud geworden.
Maandag 27 juni, toen mijn vogeltje doodging stond ik in de middag dwarsfluit te spelen en toen keek ik naar die lege kooi en realiseerde mij mijn maatje, parkiet, is weg en ik kon gewoon geen dwarsfluit meer spelen, het gevoel blokkeerde, want muziek maak je met je gevoel. En ik was toch wat verdrietig. Vooral in de ochtend mis ik dat beestje van mij, want dan gaf ik hem altijd schoon water. Als ik overdag dan weer naar die lege kooi kijk, ik mis mijn diertje, nog steeds wennen dat het eigenwijze beestje er niet meer is.
Als ik tegen dat beestje zat te praten dan kon dat kopje zo bewegen en kreeg ik het idee dat het beestje toch naar mij zat luisteren. Ook als hij vogeltjes buiten hoorde fluiten, daar reageerde hij op, en zat als het ware hele gesprekken te voeren met de vogeltjes buiten. Hij had ook een spiegeltje in zijn kooi waarin hij ook weer met zichzelf in gesprek ging.
Het is zeker dat ik weer een nieuw vogeltje ga kopen, als ik gewend ben aan die lege kooi, als ik dat diertje niet meer mis.
Tot schrijfs, Quirinus |
|