|
Krien & Quirinus DE WEBSITE VAN KRIEN VAN DER MEER MET ZIJN OVERPEINZINGEN OVER DE ANTROPOSOFIE EN HET LEVEN |
|
|
|
DIVERSEN
ONTMOETING |
|
November 2011
Was weer eens met mijn broer in gesprek en bracht mijn idee, stelling naar voren dat ik leef naar het principe: ‘bij mij is ieder mens een klein wonder op zich’. Mijn broer reageerde van: “dat klopt Krien, ieder mens is uniek, er zijn geen twee dezelfde mensen.” (Moet ik opmerken in hoeverre het mogelijk is dat ik mijn ideaal weet te benaderen) Maar er is natuurlijk een verschil tussen dit verstandelijk begrijpen en er naar te leven! Net zoals dat je Steiner kan lezen als een romannetje, of dat je probeert het gedachtegoed van Steiner jezelf eigen te maken! In dit opzicht wil ik drie ervaringen met mijn lezers delen.
In de supermarkt raakte ik in gesprek met een jongeman van ongeveer anderhalf jaar, waarbij zijn ouders belangstellend naar het gesprek stonden te luisteren. Op een gegeven moment vroeg ik deze jongeman van: “Wat vindt je lekker?” Daar moest hij even over nadenken en heel langzaam reageerde hij van: “Snoepjes” en even later: “krentjes”. Daarna echter stelde deze jongeman aan mij een vraag: “Waar is jouw kind?” Word je toch even in verlegenheid gebracht!
Bij mijn flat loopt ook een groepje jonge mannen van zo vier, vijf jaar rond waar ik al een paar maal mee in gesprek was geweest. Op een gegeven moment liep ik met mijn fiets naar buiten en lagen ze onderaan de trap klaar met namaak geweren en plastic messen, en ik werd zogezegd aangevallen. Mijn reactie, “jongens wat heb ik misdaan?” De aanval stopte en ik vertelde ze dat ik niet veel tijd had omdat ik onderweg naar mijn vrouw was. Daarna kreeg ik van hun de reactie: ”waarom woont je vrouw niet bij jouw?” Daar moet je het dan maar weer mee doen, leg dat maar eens uit, weer wat in verlegenheid gebracht.
Bij mij op de locatie zijn ook twee mensen met het syndroom van down aanwezig, dit soort mensen zijn mijns inziens rationeel niet zo sterk maar zij hebben vaak wel een heel zuiver gevoelsbelevenis! Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat ik eigenlijk geen contact zocht met deze mensen, ik dacht: ”Daar moet ik iets aan doen!” Eerst probeerde ik de dame aan te spreken maar daar kreeg ik geen contact mee. Vervolgens de jonge man benaderd en daar ontstonden een aantal leuke gesprekken uit. Hierna kwam ik hem een paar keer tegen met boodschappen doen en werd ik heel enthousiast met zwaaien door hem gegroet. Na het weekend sprak ik hem dan weer op de locatie en vertelde hij heel enthousiast zo van: “Gisteren gezien Leyweg!”. Op een gegeven moment zaten we samen met een groepje mensen aan dezelfde tafel en stond hij op en kreeg ik een hand van hem. Weer even later sprak hij zo van: ”vriend”. En dit raakte mij toch wel.
Getekend, Quirinus.
|
|