|
Krien & Quirinus DE WEBSITE VAN KRIEN VAN DER MEER MET ZIJN OVERPEINZINGEN OVER DE ANTROPOSOFIE EN HET LEVEN |
||
|
|
ANTROPOSOFIE MODAAL DE GLIMLACH |
|
|
September 2010 Met een glimlach valt veel te bereiken, hoe anders is het niet als je iemand met een glimlach tegemoet treedt, als met bijvoorbeeld nuchterheid, waarbij ik niet wil zeggen dat nuchterheid een verkeerde eigenschap is, een glimlach is vaak op zijn plaats. Je zou ook kunnen zeggen met liefde (als glimlach) verborgen vanuit je innerlijk (vanuit je ziel) in de brede zin van het woord. En dan bedoel ik hier de liefde die bijvoorbeeld in het Johannes evangelie beschreven wordt, als geef elkander je liefde. Ook een tijdje lezingen gevolgd aan de Riouwstraat 1 in Den Haag, het antroposofisch centrum ten tijde van najaar 2008 en voorjaar 2009. Het viel mij op dat ik geen enkele keer het woord liefde heb horen vallen, terwijl Steiner die term liefde toch regelmatig gebruikt. Misschien is het woord liefde in ons huidige taalgebruik een wat beladen woord.
Het idee het artikel de glimlach te beschrijven, daar loop ik al weer een weekje mee rond en langzaam vormde zich dit idee. Het moest bij wijze van spreken even rijpen bij mij. Tijdens een gesprek liet ik vallen nog iets te gaan schrijven. De dame in kwestie reageerde van waarover en het antwoord van mij was “de glimlach”, alsof ik eerst een titel en dan pas de rest toevoeg. Waarop zij reageerde van: bij mij in het toilet hangt een bordje “een dag niet gelachen een dag niet geleefd”. Dit is natuurlijk een bekende uitdrukking, maar van lachen kan ook iets van ontspannen uitgaan bij wijze van spreken. Bekend is natuurlijk de uitdrukking: “lach je mij toe of lach je lach je mij uit”. Het klinkt gek maar eigenlijk moet je lachen ook een beetje leren, van welk moraal is de glimlach? Misschien is een glimlach uit liefde van het juiste kaliber.
Nu naar de kern van dit betoog. Bijvoorbeeld bij mediteren, en je gedachten dwalen iedere keer maar af, dan kan je natuurlijk reageren van fout! Of van weer mislukt, maar wat dacht je ervan om dit tegemoet te treden met een glimlach? Gewoon een glimlach, een totaal andere benadering. Voel hoe de glimlach zich vormt in de ziel. Of je probeert onbevangen en objectief te luisteren in de sfeer van STEINER, een van zijn basis oefeningen, en je betrapt jezelf (waar ik nogal wat last van heb) op van weer een sympathie, er mee eens zijn. Dan kun je natuurlijk reageren van verkeerd, weer mislukt maar wat dacht je ervan dit weer te beantwoorden met een glimlach? Laat het zich bij je vormen, die glimlach, als een karakter trek een grondstemming van de ziel! Nog een ander ding dat ik kwijt wil, de manier van mediteren, Steiner schetst natuurlijk een scholingsweg tot: bovenzintuiglijk waarnemen, door het ordenen van die denkwereld en verdiepen van je gevoelsleven. Je moet natuurlijk wel een doel hebben om naar toe te werken. Voor mijzelf echter stel ik als doel op zich: “letterlijk het ordenen van die denkwereld en het verdiepen van die gevoelswereld”, de rest komt misschien vanzelf. De lat als het ware niet te hoog leggen voor jezelf. Maar die manier van mediteren, bijvoorbeeld we moeten zoveel van onszelf. Mijns inziens om de meditatie met de juiste instelling te doen, is bevrediging te vinden in de meditatie op zich. Geeft de meditatie op zich je voldoening? Hoe bouw je dit nu weer op? Een idee is misschien begin er domweg aan en kijk na een paar maanden hoe je het mediteren ervaart! Steiner schetst dit ook wel met: “de liefde tot de daad”, in zijn boek “Filosofie van de Vrijheid”. Een juiste instelling, voldoening scheppend, een noodzakelijke instelling, mijns inziens. Een juiste grondstemming van de ziel bij de meditatie zeer belangrijk. Een ander idee houd die glimlach in gedachten.
Een bijzonder aparte ervaring wil ik delen met de lezers van deze website, ik was zogezegd het artikel: “de glimlach” aan het overdenken en uit mijn ziel steeg op, welde op: “ letterlijk een glimlach”. Mijn ziel reageerde letterlijk op deze overpeinzing, uit de ziel steeg letterlijk een glimlach op, nog nooit stond het begrip ziel mij zo helder voor de geest, voor ogen als toen die beleving van die glimlach vanuit mijn ziel plaatsvond. En er maakte zich iets van mij meester van als dit is mijn ziel, dan weet je op zo een moment gewoon: dit is mijn ziel. De ziel is een realiteit, duidelijker dan ooit wat ik in dit opzicht meegemaakt heb, want ik had toch altijd een beetje de vraag van: ziel wat is dat nu precies, gevoel, wat nog meer? Vaak lossen de dingen zich zelf op, ontwikkelen zich vanzelf.
Steiner zegt ook in het boek “Wetenschap van de Geheimen der Ziel”, dat denken, voelen en willen aparte wezens worden, letterlijk aparte identiteiten, misschien begint dit zich bij mij al te vormen. In het boek: “HOE VERKRIJGT MEN BEWUSTZIJN OP HOGERE GEBIEDEN” schetst hij ook dat als het denken voelen en willen zelfstandige wezens beginnen te worden dat je ook voor de ontmoeting met de “wachter aan de drempel” komt te staan. Dit is eigenlijk het onverhulde eigen “ik” de gestalte die jezelf bent. En dit beeld KAN heel afschrikwekkend zijn. Maar hij schetst ook dat het ik sterk genoeg moet zijn om over deze wezens te blijven heersen.
Tot schrijfs, Krien van der Meer
|
||